30 jaar en een gebit

Gepubliceerd op 11 juli 2021 om 10:23

Onlangs hebben mijn volgers op Instagram meegekregen dat ik afgelopen 6 juli geopereerd ben aan mijn gebit en een een prothese heb gekregen. Nu 3 dagen later lig ik op de bank onder de pijnstillers en vind ik het tijd hierover te schrijven.

De keuze voor een gebit

30 jaar, waarom zo jong en dan al een gebit? Daar is een lang traject aan voor afgegaan. Het begon allemaal rond mijn 18/19e jaar. Mijn gezondheid ging erg achteruit. Ik had teveel witte bloedcellen en te weinig rode bloedcellen en bloedplaatjes.
De artsen spraken over leukemie en er brak een heftige periode aan vol medicatie. Ziekenhuis in en ziekenhuis uit. En dit zo 2 jaar door. Naast de studie die ik destijds deed was dit een hele opgave en vroeg het heel veel energie van me.

Uiteindelijk bleek het niet om leukemie te gaan, maar had ik gewoon heel erg slecht bloed. Iets wat voor mij niet als een verassing kwam, want hier kamp ik al mee sinds mijn jeugd. Voornamelijk ijzer tekort wat vaak leidde tot flauwvallen. Hoe dit is ontstaan is me nooit duidelijk geworden.

Ik heb al die tijd veel te zware medicatie toegediend gekregen. Ik kreeg de medicatie venetoclax, ook wel venclyxto genoemd. Deze medicatie kreeg ik in pilvorm. Omdat ik teveel witte bloedcellen had zorgde dit medicijn ervoor dat de aanmaak ervan geremd werd. Er zaten vervelende bijwerkingen bij zoals:
- diarree
- misselijkheid
- vermoeidheid
Maar ook mijn tanden werden er niet beter op.

In die twee jaar liep ik al veel met tandvleesontsteking, maar ook gevoelige tanden. En de jaren erna werd dit alleen maar erger. Tanden die afbraken en een abces in mijn mond. Tuurlijk ging ik op mijn controles, maar het checken van mijn tanden deed zo pijn dat ik een angst ontwikkelde voor de tandarts. En de afgelopen 2 jaar niet meer ben gegaan.

Met de jaren verergerde natuurlijk mijn gebit. Zo erg dat mijn tanden werden afgestoten door mijn mond en gewoon dood waren. 1 jaar geleden heb ik een echo foto moeten maken. 4 tanden in mijn mond waren nog in tact en hierdoor kwam ik voor het volgende dilemma te staan: "of de 4 tanden proberen te redden met kans dat dit niet lukt, dus een halve prothese, of gelijke alle tanden eruit en een gehele prothese".

Ik heb hier lang over moeten nadenken. Maar uiteindelijk heb ik mijn keuze gemaakt, wat als die 4 tanden het over een half jaar toch nog begeven. Dan kan ik weer door de de hele molen heen. En dit heeft mij doen besluiten een gehele prothese te nemen.

Zelfvertrouwen

Mijn zelf vertrouwen was natuurlijk ook erg aangetast door de jaren heen. Ik hield me afzijdig, lachte achter mijn hand of met mijn mond dicht. Schaamte omdat mensen jou zien, maar je verhaal niet kennen. Mijn tanden liet ik aan niemand meer zien en ik kon hierdoor mijzelf niet meer zijn.

Bij mijn eigen tandarts stond een wachttijd van een jaar. Maar omdat ik steeds meer pijn kreeg ging ik zoeken naar alternatieven. En zo kwam ik via mijn zorgverzekering bij het CBT in Breda terrecht. Mijn eerste afspraak daar vond ik dood eng. Dit omdat ik al angst had voor de tandarts. Maar ook voor het traject wat er zou komen. De mensen daar waren heel lief. Ik moest echo foto's maken, gips happen,maar ook de kleur van mijn tanden moest ik uitzoeken.
Na een periode van 2 maanden zou ik mijn gebit kunnen komen ophalen. En zij verwezen mij door na een ziekenhuis in mijn omgeving. Zodat ik na mijn behandeling niet een lange rit naar huis hoefde. De behandeling zou ik volledig onder narcose doen, wegens mijn angst.
Een paar weken later volgde er een gesprek met de anesesist. Dit ging over mijn gezondheid. De conclusie was dat ik volledig onder narcose mocht. Dit was een hele opluchting voor me.

De dag van de operatie

6 juli was de dag om geopereerd te worden.
De avond ervoor had ik nog goed gegeten, want na 00:00 mocht ik niets meer eten of drinken. Ik werd pas zenuwachtig toen ik die ochtend in het ziekenhuis aankwam. 9:00 moest ik mij melden en om 11:00 zou ik behandeld worden. Ik kreeg van de zuster een bandje om met mijn gegevens en we namen wat dingen door. Erna mocht ik even lekker luieren in bed. Om 10 uur kreeg ik een blauw hemd die ik aan mocht doen. En om 11 uur werd ik met bed en al weggebracht. Helaas mocht er niemand mee, dit omdat we nog steeds met corona maatregelen leven.

Ik werd gebracht naar de zaal waar mijn infuus werd aangebracht. Een hele lieve vrouw, die ik rustig kon vertellen dat ik bang was voor naalden. Ik had natuurlijk de pech dat het infuus in mijn linkerarm niet lukte. Dus door op me rechter arm.
Toen het infuus was aangebracht kwam de kaakchirurg. Samen met de anesthesist sloten zij het slangetje van de narcose aan op mijn infuus. En kreeg ik een kapje op mijn mond voor zuurstof. Het ene moment was ik met de chirurg aan het praten over mijn kinderen. En het andere moment was ik in diepe slaap.

Wakker worden

Om 12:45 kwam ik uit de narcose en het eerste wat ik deed was naar de foto functie gaan op mijn telefoon en naar mezelf kijken. De tranen schoten in mijn ogen, want ik had weer een normaal aangezicht. Het besef kwam dat ik straks weer normaal kan lachen. Dat mezelf vertrouwen een enorme boost krijgt.

Nu is het nog even een aantal de dagen de pijn door, maar ik kan niet wachten jullie mijn mooie lach te laten zien.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Samantha
10 maanden geleden

Ik zit zelfs in spanning terwijl ik je blog aan het lezen ben! Wat onwijs goed van je dat je deze stap hebt gezet.. stukje bij beetje naar je zelfvertrouwen terug en zometeen heerlijk breed lachen met je mooie prodent smile! ❤

Eva
10 maanden geleden

Hey lieverd, heftig verhaal, ik hoop dat je nu weer gaat lachen met een big smile!! Je bent een mooi mens zeker na alles wat je heb meegemaakt. Mijn schoonzus heeft ook al jaren een gebit en ze is er zo blij mee!! Sterkte aankomende dagen topper! Xx eef

Sharon
17 dagen geleden

❤️❤️❤️❤️❤️